Never slow down... never grow old...

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

A random summer dream

Μπορεί να έχει κρύο, μαυρίλα και τα σχετικά, εσύ όμως ξύπνησες και είχες στο κεφάλι σου το "Midnight summer dream" των Stranglers και αμέσως έκανες με το μυαλό σου άπειρους άχρηστους συνειρμούς... και στα καπάκια έφαγες και  μια φλασιά και θυμήθηκες αυτό:

"O Κλαουζεβιτς εγραψε πως η μοριακη δομη ενός σταχυου, δεν μπορει να σου πει σχεδον τιποτα για ένα χωραφι, αν δεν εχεις βρεθει ποτε σε ένα χωραφι.Ενας ακομη αχρηστος συνειρμος στη μεση του καλοκαιριου, σ’αυτή την ερημικη παραλια, πνιγμενη στα σταχυα, μερα μεσημερι, Ιουλιο.

Ένα τροχοσπιτο με γερμανικες πινακιδες περναει από μπροστα μου, η γυναικα στη θεση του συνοδηγου με κρεμασμενο το μπρατσο εξω από το παραθυρο και αρπαγμενο λιγο από τον ηλιο μου χαμογελαει με τον τυπικο τροπο-χαιρετισμο που συνηθιζουν οι ευρωπαιοι τουριστες όταν τρακαρει το βλεμμα τους ανθρωπο. Διπλα ο οδηγος μου δειχνει τον ανεβασμενο αντιχειρα «οκέι» και μετα το κεφαλι παλι μπροστα. Το τροχοσπιτο χανεται στη σκονη και τα ηχεια της καμπινας του, αφηνουν πισω θαμπό το Μιντνα’ι’τ σαμερ ντριμ . Αν οι Στραγκλερς είναι μεσα στις προτιμησεις τους υπαρχει πιθανοτητα τα ρουχα μου να τους εκαναν να νιωσουν οικειοτητα και γι’αυτό με χαιρετησαν ή το εκαναν για να τα κορο’ι’δεψουν αθωα .Όπως στεκομαι αναμεσα στα σταχυα κατακαλοκαιρο με χειμωνιατικες μποτες , μακρυ παντελονι, με μπλουζακι αφιερωμενο στη σημειολογια του ροκ&ρολλ ,Βισιγοτθος που αποφυλακιστηκε χειμωνιατικα από τις αγροτικες φυλακες του Οχάιο, είναι δυσκολο να πεις.
Χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο κουνανε ρυθμικα το κεφαλι τους προς την κατευθηνση του ανεμου, μονοτονα, όπως το μπασο στα τραγουδια των Στραγκλερς. Ποσο γαματο είναι το μπασο όταν δεν το παιζουν κομπλεξικοι κιθαρίστες. Κι’άλλος αχρηστος συνειρμος , άλλος ενας και καιγεσαι, αν δεν σε καψει στο μεταξυ ο ηλιος. Τα σταχυα κουνιουνται πιο παθιασμενα. Σκασε ρε, μας τη χαλας. Αστα και δες πιο προσεκτικα. Εχεις καταλαβει που βρισκεσαι?
Τελικα τοση ωρα κοιταγα σε λάθος μερια γιατι πισω μου στεκεται μια εξεδρα από κοφτα γυμνα βραχυα 40 μετρων. Μαλακα μου ειμαι στη μεση μιας ροκ&ρολλ συναυλιας μαζι με χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο που κουνανε ρυθμικα το κεφαλι τους.
Οκ, καταλαβα που βρισκομαι, τουλαχιστον γι'αυτη την περιπτωση ειμαι ντυμενος όπως πρεπει. Ποιος είναι πανω στη σκηνη?
Ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ, ντουπ-ντουπ, ντουπ-ντουπ τα σταχυα κουνιουνται μονοτονα όπως το μπασο στα τραγουδια των Στραγκλερς και καποια χοροπηδανετρελαμενα.
-Ενταξει, δεν εχει πολυ σημασια ποιος είναι πανω στη σκηνη. Οποιος και να είναι σαραντα μετρα υψος θα μοιαζει να σε χωριζουν από αυτόν. Εσυ θα εισαι παντα στο χωραφι, στην αρενα μαζι με τους αλλους …
-ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ …
Μηπως μας δουλευουν όμως? Χιλιαδες σταχυα κατω από τον ηλιο που κουνανε ρυθμικα τα κεφαλια τους,για ένα μαλακα 40 μετρα κοφτα βραχυα πανω από σενα, εχει νοημα?
Τα σταχυα εκει, δωστου ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ …
Τι σκατα προσπαθω να αποδειξω ντυμενος ροκεντρολας στη μεση του καλοκαιριου? Οποιο χωραφι συνανταω στο πουθενα να το βλεπω σαν γηπεδο και αρενα συναυλιας, 21 χρονων ...
ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ,ντουπ-ντουπ
-Τι ντουπ,ντουπ,ντουπ, ρε μαλακισμενα αυτό το χωραφι θα σας παρει στο λαιμο του. Θα σας πνιξουν τα σκουπιδια, θα σας τσιμεντωσουν, θα σας ισοπεδωσουν τα ι.χ. και οι πλαστικες σαγιοναρες,, θα σας κατουρησουν τα σκυλια …
-Τι εγινε ρε μωρο μου?
-ερχομουν τωρα
-εδώ ειμαστε τελικα?
- τωρα ρωτησα κατι Γερμανους που περναγαν, δεν ηξεραν ουτε αυτοι
- ελα στο αμαξι, τι κανεις εκει?
- ενταξει ρε παιδι μου, παω να ριξω ένα κατουρημα, ερχομαι …
- ε, αντε
Απομακρυνθηκε τσαντισμενη. Εχει τα δικια της, εδώ και ωρες γυρναμε κατω από τον ηλιο και ακομα δεν εχουμε βρει να στήσουμε τη σκηνη. Μας ειπαν οτι υπαρχει μια παραλια εδω που δεν εχεις μεγαλο προβλημα. Οι εποχες του 80 περασαν. Τωρα μεσα 90 εχει άλλο βιολι. Οι ντοπιοι ερχονται το βραδυ και πετανε πετρες για να σε αναγκασουν να πας στο καμπινγκ του κουμπαρου τους ξερω γω, στελνουν αγροφυλακες και τετοια.
Ετοιμαζομαι να κατουρησω, που ειχα μεινει? Τα σταχυα εχουν σταματησει να κουνιουνται και με κοιταζουν ορθια και ειρωνικα. Ναι. « Θα σας κατουρησουν τα σκυλια …»
Τελικα με συμβολισμους του κωλου δεν γινεται δουλεια. Καλυτερα κακος κιθαριστας , παρα κομπλεξικος μπασιστας, δεν λες συνεχεια? Ας βγει λοιπον από τα χερια σου ένα κακοπαιγμενο δωδεκαμετρο παρα η μιζερια. 21 χρονων εισαι, σου ειπαν οτι ηρθε ο καιρος να μεγαλωσεις. Φοβασαι ρε μαλακα , λογικο είναι, οπως φοβαται ο κακος κιθαριστας πως θα τον κορο’ι’δεψουν όταν παιξει λαθος την πεντατονικη κλιμακα, την κάθε μουσικη κλιμακα, όμως αυτά τα λαθη είναι ο κωδικας σου .Και το ροκ&ρολλ που πιστευεις , σε κωδικες στηριχτηκε και όχι σε κλιμακες . Σταχυα ροκερς που κουνιουνται ανεμελα στις συναυλιες, που θα τους σκεπασουν τα σκουπιδια, που θα τους ισοπεδωσει το συστημα . Μαλακιες. Αυτά είναι για τους κομπλεξικους μπασιστες που συνοδευουν διεκπεραιωτικα, ετοιμοι να την κανουν πρωτοι στη στραβη. Βρες το χωραφι σου, χαλαρωσε και κατουρα, χωρις να σκεφτεσαι αν εισαι ντυμενος «όπως πρεπει». Τα 21 σου χρονια αξιζουν πιο πολύ όταν νιωθεις ανετα μεσα στα ρουχα σου."





Repost από το Ένοχο Παρελθόν.

Υ.Γ: Τελικά πόσο γαμάτο είναι το μπάσο όταν δεν το παίζουν κομπλεξικοί κιθαρίστες;

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

New year's resolution ...

Την πρώτη Ιανουαρίου του 1943, ο θρύλος της αμερικάνικης φολκ Woody Guthrie έγραψε στο ημερολόγιο του μια λίστα με 33 "αποφάσεις" για την πρωτοχρονιά (new year's resolutions). Συνοδευμένη με μικρά σκιτσάκια, η λίστα είναι όσο πιο "προσγειωμένη" μπορεί, σε κάθε της σημείο. Οικογένεια, τραγούδι, πολιτικές θέσεις, προσωπική υγιεινή -είναι οι κορυφαίες αξίες και τα ιδανικά του...

Η λίστα
  • Work more and better
  • Work by schedule
  • Wash teeth if any
  • Shave
  • Take bath
  • Eat good - fruit - vegetables - milk
  • Drink very scant if any
  • Write a song a day
  • Wear clean clothes - look good
  • Shine shoes
  • Change socks
  • Change bed clothes often
  • Read lots good books
  • Listen to radio a lot
  • Learn people better
  • Keep rancho clean
  • Don't get lonesome
  • Stay glad
  • Keep hoping machine running
  • Dream good
  • Bank all extra money
  • Save dough
  • Have company but don't waste time
  • Send Mary and kids money
  • Play and sing good
  • Dance better
  • Help with war - beat fascism
  • Love mama
  • Love papa
  • Love Pete
  • Love everybody
  • Make up your mind
  • Wake up and fight


Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αυτή η βουβαμάρα θα με τρελάνει! Bring the noise

Τρεις μήνες χωρίς ραδιόφωνο. Βλέπεις, τα περισσότερα ραδιόφωνα που άκουγα ήταν κρατικά. Ή, για να το πω αλλιώς, τα μόνα που δεν ήταν κρατικά ήταν ένας χρυσαυγίτης που παίζει παραδοσιακά κι ένας λαϊκοδημοτικός που παίζει κλαρίνα με τρελό έκο (μ' αρέσει πολύ το έκο και τέτοια κλαρίνα θα κάνουν πάταγο στην Ευρώπη τώρα που είμαστε φτωχοί. Άλλωστε και το dub έτσι ξεκίνησε). Πλέον δεν πολυακούω, το βάζω το ραδιόφωνο σε κάτι άσχετους σταθμούς να παίζει, αλλά δεν πολυακούω. Αρνούμαι να στηρίξω το φασίστα που παίζει ωραία μουσική, αλλά όταν ανοίγει το στόμα του ψάχνεις να κρυφτείς. Αρνούμαι να κάψω το μυαλό μου με τον σκυλά. Υποβιβάστηκε το ραδιόφωνο πολύ. Και όλη αυτή η κουβέντα για το "μαύρο" στην ΕΡΤ κάπου με ξενέρωσε. Εγώ δεν βλέπω τηλεόραση και το "μαύρο" δεν με ακούμπησε. Αλλά αυτή η βουβαμάρα στις συχνότητες με πλακώνει κάθε λεπτό. Βουβαμάρα τους αλήτες, κόψαν το διαφορετικό από το ραδιόφωνο, κυνηγήσαν την ιδιωτική διαφορετικότητα πρώτα και τώρα σφάξαν και την δημόσια συχνότητα. Να γίνουν όλα ένας ομοιόμορφος πολτός, αυτό θέλουν. Και οι κήνσορες της προόδου και της ανάπτυξης περηφανεύονται για την "ελεύθερη" ραδιοφωνία που έφτιαξαν: 20 σταθμοί να παίζουν το ίδιο τραγούδι, ειδησεογραφικοί σταθμοί μόνο από τους γνωστούς ξεπουλημένους και αθλητικά κανάλια να μιλάνε 24ωρα ολόκληρα για το αν ο Άρης πρέπει να κατέβει φέτος με 4-4-2. Δεν μας χωράει αδερφούλια αυτό το σύμπαν, καλύτερα να το τινάξουμε στον αέρα παρά να το συνηθίσουμε. Περισσότερα εδώ: Ραδιόφωνο 108

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

ΕΡΤ in HD

Follow my blog with Bloglovin

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

1η Μαΐου

Ο ελεύθερος χρόνος μας είναι το μόνο που έχει απομείνει "ελεύθερο" και καλά θα κάνουμε να μη τον διαπραγματευτούμε ΠΟΤΕ... γιατί μεταξύ μας, αυτός είναι ο στόχος τους.

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

2012


Φωτάκια, στολισμένες βιτρίνες, κόσμος, παιχνίδια, μελομακάρονα, δώρα, διακοπές, τραγούδια... σε συνδυασμό με μια απροσδιόριστη μυρωδιά. ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! Ενθουσιασμός περασμένων χρόνων βέβαια.. Θέλεις γιατί μεγάλωσα και έγινα κι εγώ κυνική; Ίσως. Ίσως πάλι απλά να τα απομυθοποίησα όταν κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να περιμένεις την 25η Δεκέμβρη για να σου προσφέρει χαρά, κάθε μέρα έχει τα δικά της καλά και πολλές, πολλές μικρές χαρές (ενδεχομένως και μεγάλες).
Το 2011 φεύγοντας αποφάσισε να πάρει μαζί του κάποιον που σήμαινε τον κόσμο για μένα. Έτσι με την έναρξη αυτής της χρονιάς κατά κάποιο τρόπο ξεκίνησε και μια διαφορετική καινούργια ζωή. Ναι έτσι συμβαίνει συνήθως όταν χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου και πρέπει να αποφασίσεις πως ή θα μάθεις να αιωρείσαι ή θα βρεθείς στον πάτο του γκρεμού. Πόνος, ένταση, δάκρυα, δύσκολες αποφάσεις, ανακατατάξεις, μετακομίσεις, απόγνωση. Και εκεί που είπα πως όλο το 2012 θα πάει έτσι, η ιστορία και κυρίως η Μοίρα με διέψευσε. Εξελίχθηκε σε μια άκρως ενδιαφέρουσα χρονιά. Δύσκολη, αλλά εντελώς διαφορετική. Με έκανε να κάνω επιλογές και πολλές αυθόρμητες κινήσεις για τις οποίες ίσως και να μετανιώσω στο μέλλον αλλά όπως λέει και ένας φίλος μου “Να μπαίνεις με τα μπούνια σε τέτοιες φάσεις ώστε αν κάποτε στραβώσουν να ξέρεις ότι τουλάχιστον το γλέντησες”. Μου έδειξε ποια είναι τα όρια μου και ότι μπορώ να τα ξεπεράσω. Με έκανε να ανακαλύψω και να αναθεωρήσω πράγματα ακόμα και για τον ίδιο που τον χαρακτήρα. Έφερε κοντά μου ανθρώπους που μέχρι τότε ήταν απλά περαστικοί από την ζωή μου. Μου έδωσε ένα σπίτι το οποίο μπορώ και αποκαλώ και δικό μου πια... ξέρεις από εκείνα τα σπίτια που ότι και αν συμβεί μπορείς να κρυφτείς μέρα του και να αισθάνεσαι ασφαλής.
Αυτή η χρονιά δεν έχει πολλά φωτάκια, στολισμένες βιτρίνες, ευχάριστη διάθεση, ούτε κόσμο στους δρόμους. Τα πράγματα είναι δύσκολα, όμως ο “παλιός ο χρόνος” μου δείχνει με τον τρόπο του πως η καινούργια χρονιά θα είναι καλύτερη. Και το πιστεύω.

Καλή Χρονιά!!!

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Εμείς είχαμε φίλους...


Το παρακάτω κείμενο είχα να το διαβάσω πάρα πολύ καιρό. Σήμερα το βρήκα πάλι τυχαία μπροστά μου και θυμήθηκα πόσο δίκιο έχει και πως κάποια πράγματα αλλάζουν ραγδαία μέσα σε μερικά χρόνια...

"H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε "μακριά γαϊδούρα" και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους "υπεύθυνους".
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.
Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλον και μάθαμε να το ξεπερνάμε. 
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.
Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το!
Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.
Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους "παλιούς"... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί..."